تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است                                                        

باش که فردا دلت با دگران است

تا فرا موش کنی چندی از این شهر سفر کن                                                            

با تو گفتم : حذر از عشق ندانم  

 سفر ازپیش تو هرگزنتوانم.نتوانم                                          

روز اول که دل من به تمنای تو پرزد                                                                        

چون کبوتر لب بام تو نشستم                                                                                       

تو به من سنگ زدی من نرمیدم                                                                              نگسستم                                                          

باز گفتم که تو صییادی و من اهوی دشتم                                                             

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم                                                                

حذر از عشق ندانم نتوانم                                                                                     

اشکی از شاخه فرو ریخت

     مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت                                                                  

   اشک در چشم تو لرزید 

 ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشینیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم. نرمیدم                                                                                                     

رفت در ضلمت غم آن شب و شبهای دگر هم                                                         

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی بی من از آن کوچه گذر هم                                                                          

بی تو اما من به چه حالی من از آن کوچه گذشتم